Ailesinden uzak çocuklar...

Aileler çocuklarının başlarına gelen sıkıntılardan, üzüntülerinden habersiz.
Peki neden bu böyle?
Arkadaşıyla rahatça konuşabilen bir çocuk, neden ailesiyle paylaşımcı olamıyor?
Neden zora düştüğü, sıkıldığı zaman bunu ailesi yerine bir başkasına açıyor?
Sırlarını kime açıyor?
Kiminle, kimlerle sırdaş oluyor?

Aynı evde bir sürü farklı ülke...

Aynı evde bir sürü farklı ülke...
Birbirinden uzak, birbirine yabancı...
Farklı kıtalar...

Günümüzde anne ve babanın sorumluluğu sadece çocuğunun maddi ihtiyaçlarına karşılık vermek olarak cevaplandırılıyor tavırlarla.
Sonuç: Aile olunamıyor.
Görüntü birlikteymiş gibi görünsede kalplerde hiçbir zaman kalıcı bağlar oluşmuyor.

Aileler görüntüde birlikte ama paramparça... Ve bir sürü mutsuz insan.

Anne Baba Suçlu Olabilir Mi?

Bize fırsat vermiyorlar ki.
Biz göremiyoruz,
iyi insanları göremiyoruz biz.

Çünkü öldüler.
Öldürüldüler!

Kendi öz canından biri nasıl kolayca öldürülebilirdi ki?
Oluyormuş.
Farkında olmadan.
Kolayca.

Bir cana nasıl kıyılabilirdi ki?
Nasıl yapılabilirdi bu?
Nasıl kanlar içerisinde bırakılabilirdi biri?
Ve ardından terkedilebilirdi?
Görmeze gelinebilirdi?

Ekmeği öptüğün gibi beni de öpsen ya...

Anne!
Yerde gördüğün ekmeğe dayanamıyor, yerden alıyor, kaldırıyorsun ya...

Ekmeğe değer veriyorsun biliyorum.
Günah diyorsun; ekmeğin üstüne basılmaz.
Kaldırıyorsun yerden, sevap olsun diye...

Ama benim hiç mi değerim yok anne?

Evden Kaçtım, Çok Pişmanım!

Ailemin yanındayken aslında ailemin yanında değilmişim şimdi farkediyorum bunu.
Evden kaçmadan öncesi yani.

Beni evden kaçıran ne miydi?

Televizyonda evden kaçan insanlar görüyordum, her başı sıkışan sanki kaçıyordu. Kaçtıklarında hep daha mutlu olduklarını gördüm. Evden ayrılınca eğlenceli ve mutlu yaşamları oluyordu. Bu kişiler ailelerinden nefret ediyordu. Galiba bu vesileyle bende ailemden nefret ettim.