Ailesinden uzak çocuklar...

Aileler çocuklarının başlarına gelen sıkıntılardan, üzüntülerinden habersiz.
Peki neden bu böyle?
Arkadaşıyla rahatça konuşabilen bir çocuk, neden ailesiyle paylaşımcı olamıyor?
Neden zora düştüğü, sıkıldığı zaman bunu ailesi yerine bir başkasına açıyor?
Sırlarını kime açıyor?
Kiminle, kimlerle sırdaş oluyor?

Çocuğumu Madde Bağımlısı Yapan Kim?

Evladım, evladım ellerimin arasından kaydı.
Çocuk dedim ciddiye almadım, evdeki huzursuzluklardan etkilenmez sandım.
Huzuru sokaklarda arıyormuş meğer yavrum.

Babasıyla çok kavga ederdik, çoğu zaman buna şahit olurdu yavrum.
Yanında birbirimize etmediğimiz hakaret kalmazdı.
Küçük daha, ilkokul çağında ne anlar dedik.
Meğer anlıyormuş.
Bizden gitgide uzaklaşıyormuş.

-Anne Baba: Artık BAĞIRMAYIN!

Ağlıyorum, ağlıyorum ama her gün.
Annem ve babam.
Sanırım sadece kendilerini düşünüyorlar.
Beni ve kardeşlerimi hiç düşündükleri yok.

Her gün kavga, üniversite için sınavlara hazırlanıyorum.
Bir sorun bakalım, çalışabiliyor muyum?
Huzur olmayan evde ders çalışılır mı?

Anne ve Babanızı Güzel mi Hatırlıyorsunuz?

Size kolay bir soru soracağım, yanıtlar mısınız?
Çocuğunuzu seviyor musunuz?
Böyle soru mu olur?
Tabiki seviyoruz dediğinizi duyar gibiyim.

Şimdi de bir şey düşünmenizi rica edeceğim.
Çocuğunuzun öldüğünü düşünün.
Kucağınızda cansız masum bedeni.
Sus, o ne biçim söz dediğinizi duyar gibiyim, Allah acısını göstermesin diyorsunuz değil mi?
O öleceğine ben öleyim diyeniniz de vardır, eminim.

Çocuk Olmak Bir Şey Değiştirmiyor!

Geçen gün evde top oynarken annemin en sevdiği vazoyu kırdım.
Annem çok bağırdı, hatta tokat bile attı. Çok ağladım, çok üzüldüm.
Annem beni sevmiyor mu diye bile düşündüm.
Acaba sevmiyor mu?