-Anne Baba: Artık BAĞIRMAYIN!

Ağlıyorum, ağlıyorum ama her gün.
Annem ve babam.
Sanırım sadece kendilerini düşünüyorlar.
Beni ve kardeşlerimi hiç düşündükleri yok.

Her gün kavga, üniversite için sınavlara hazırlanıyorum.
Bir sorun bakalım, çalışabiliyor muyum?
Huzur olmayan evde ders çalışılır mı?

Anne ve Babanızı Güzel mi Hatırlıyorsunuz?

Size kolay bir soru soracağım, yanıtlar mısınız?
Çocuğunuzu seviyor musunuz?
Böyle soru mu olur?
Tabiki seviyoruz dediğinizi duyar gibiyim.

Şimdi de bir şey düşünmenizi rica edeceğim.
Çocuğunuzun öldüğünü düşünün.
Kucağınızda cansız masum bedeni.
Sus, o ne biçim söz dediğinizi duyar gibiyim, Allah acısını göstermesin diyorsunuz değil mi?
O öleceğine ben öleyim diyeniniz de vardır, eminim.

Ceza Veren Annenin Pişmanlığı!

Çocuğuma nasıl davranmam gerektiğini zamanında anlayamadığım için çok üzgünüm.
Bilemezdim kalıcı hasarlar bırakacağımı çocuğumun üzerinde.
Onu öyle görünce içimde açılan yaraların bu denli acıyacağını bilemezdim.
Emanete böyle mi sahip çıktım ben! İnanamıyorum Allah'ım.

Ceza vermek istemiştim, öğrensin yanlış yaptığını ve bir daha yapmasın diye.
Banyoya kilitlerdim bir hatası olduğunda küçükken. Karanlıkta, tek başına küçücük çocuk banyoda ne yapar?