Kavgalar mahremdir!

Bazen bazı şeyler gizli yaşanmalıdır.

Küçükken annesi ile babasının arasındaki kavgalara şahit  olanlar beni daha iyi anlar.
Çok sık kavga ederdi ebeveynlerim, olur olmadık bir sürü sebeple. Bağırış, çağırış, küfür...
Nasıl korkardım o gergin ortamdan.
Çok korkardım.
Ama en çok okula gidince, döndüğümde evde dehşet bir şey görebilecek olma olasılığı beni korkuturdu.
Okuldan dönünce evde annemin ölü olabileceği canlanırdı gözümde. Babamın annemi öldürmüş olabileceği!
Hıçkıra hıçkıra ağlardım!

''İnsan insanın kurdudur!''

İnsanın  en değerlisi aslında insan.
Ama unuttuk galiba.
Galiba 'galiba' kelimesi fazla oldu.
Unuttuk.

Birbirimizin değerini unuttuk!
Ve bu kaybı değersiz şeylerle kapatmaya çalıştık.

Çok gariptir, insan insanın kurdu olabildiği gibi yurdu da olabiliyor.
Aslında garip falan değil.
Ama garip.
Sadece 'insanın insana kurt' olması garip!