''Bilseydi Büyümezdi, Çünkü Büyümeseydi Bilmezdi''

Bir çocuk görüyorum...
Yalınayak.
Küçük.
Hayattan habersiz.
Gülücük var yüzünde sebepsiz.

Bir çok sorunla yüzleştiği belli...
Maddi durumları belli.
Şuan mutlu.

Biz insan mıyız?

Geçen Çarşamba günü Adem Özköse'nin konuşmacı olduğu İslam Dünyası - Suriye ve Türkiye'deki Son Gelişmeler konulu seminere katıldık ailemle beraber.

Dinlerken, dinledikten sonra zihinde keskin bir şekilde dolaşan cümleler şunlardı:
''Biz müslüman mıyız?
Biz insan mıyız?''

Suriye'de birkaç çocuk görünce fotoğraf çekmek isteyen Adem Özköse, kamerasını çantasından çıkarırken bir kız çocuğunun onu gördüğünü, renginin bir anda sapsarı kesildiğini, ardından kulaklarını tıkayarak kendini kaybetmiş bir şekilde koşturuşunu anlattı, terliklerinin etrafa savruluşunu..düşünün kızcağızın kendinden geçişini... ''Savaş psikolojileri nasıl etkiler?'' sorusuna esaslı bir örnek sanırım.

Bir tarafta aç, yoksul insanlar...

 Bir tarafta mahcup edasıyla çöp arabasını omuzlamış bir küçük... Diğer tarafta kocaman bir ayakkabı mağazası.

Bir tarafta elindeki üç beş kuruşu hesaplayıp çocuklarına birer çikolata almaya çalışan utangaç bir çehre... Diğer tarafta market arabasını  tıka-basa doldurmuş bir aile.

Bir tarafta aç, yoksul insanlar... Diğer tarafta patlayacakmış gibi yiyen, sadece kendini düşünen insanlar.

Sizce de bir şeylerde hata yok mu?

Muhtaç kardeşlerimize, yardım bekleyen kardeşlerimize yardım etmeli değil miyiz?