Mutsuzum, yalnızım ve buruğum.
Bir yanım eksik. Yüreğim boş...
Yalnızlık zor, herkesin ağzında 'evde kalmış kız' olarak anılmak daha zor.
Bazen kendimi suçladığımda oluyor, 20 li yaşlarda niye evlenmedim diye.
Çok seçici davrandım, hep daha iyiye odaklandım ve bu yaşıma geldim.
Şimdide eskisi gibi kısmetim çıkmıyor.
O zamanlar akrabalarım, arkadaşlarım her kısmetime laf bulurdu.
Kimi yakışıklı değilmiş, bana layık değilmiş.
Kimi kısa boyluymuş, kimi şişmanmış.
