Seslerin En Çirkini, Sadece Eşeklerin ki mi?

Ses tonu, bir insanın her şeyini ele veriyor.
Eşine, sevdiğine, tanıdığına, arkadaşına, çalışma arkadaşına  hatta yavrusuna bile seslenirken, hitap ederken bir insanın karşısındaki insana değer verip vermediği açık bir şekilde anlaşılıyor aslında.
Seslendiği, konuştuğu insanla aralarında sevgi bağının olup olmadığı oldukça belli oluyor.

İnsan değer verdiği insanı üzmek istemez asla.
Bunu davranışlarıyla nasıl göstermeye çalışıyorsa insan, bu tavrı sesine, konuşmasına da yansımalı değil mi?
Bu ayeti ele alalım mesala. Sesin yüksekliğin, kötü sesin çirkinliğini bize Rabbimizin öğrettiği ayetlerden sadece bir tanesi.

''Hayat yürüyüşünde dengeli ol ve sesini yükseltme! Unutma ki seslerin en çirkini eşeğin sesidir. Lokman. 19''

Siz eşinize elbise misiniz?

...Onlar sizin için birer elbise, siz de onlar için birer elbisesiniz...[ Bakara / 187 ]

Gerçekten öyle miyiz?
Eşlerimize elbise miyiz?
Hiç bu ayeti okurken düşündük mü? 
Nasıl elbise olacağız? 
Elbise derken acaba Rabbimiz ne demek istemiş? 
Neden eşimizle biz, elbise gibi olmalıyız? 
Başka bir şey değil de, elbise?
Elbise de peki neden elbise?

Elbisemiz, bizim namusumuzu korur, haram bakışlardan bizi esirger.
Eşimiz de öyle olmalı değil mi? Helalimizdir, bizi harama düşmekten koruyan o değil midir?

Bende Hatıralarınla Yaşıyorsun Karıcığım

Ah hayat arkadaşım.
Beni bırakalı bugün tam bir yıl oluyor. Acın ilk günkü gibi...
Çok özledim seni evimin hanımı.
Çok özledim seni canımın yarımı.

Bak yine hüzünlendim, sen hüzünlenmemi hiç sevmezdin. Canım sıkkınsa gelir sıkkınlığımı ne yapar eder alırdın. Yarım saate kalmaz yüzümde güller açardı. Sen yanımdaydın.